Modernistische woonwijken in Berlijn

De modernistische woonwijken in Berlijn vertegenwoordigen de artistieke en sociale visies van een nieuw type steden- en woningbouw.

Als antwoord op de woningnood na de Eerste Wereldoorlog ontstonden tussen 1913 en 1934 in Berlijn de zes woonwijken Gartenstadt Falkenberg (Treptow), Siedlung Schillerpark (Wedding), Großsiedlung Britz (Neukölln), Wohnstadt Carl Legien (Prenzlauer Berg), Weiße Stadt (Reinickendorf) en Großsiedlung Siemensstadt (Charlottenburg en Spandau). Op architectonisch topniveau bouwden de architecten van het modernisme voor de toenmalige tijd moderne, betaalbare appartementen met keukens, badkamers en balkons, in huizen zonder achterplaats en zijvleugels, maar wel met veel licht, lucht en zon. De bouwkunst met veel kwaliteit, de vormentaal, de plattegronden van de appartementen en de stedenbouwkundige patronen van de woonwijken werden voorbeeld voor de gehele 20e eeuw. De appartementencomplexen vormen een nieuw architectonisch type, dat grote invloed uitoefende op de ontwikkeling van de sociale woningbouw en daarmee op de architectuur, stedenbouw en landschapsinrichting. De moderne wijkstructuren stonden in schril contrast met de huurkazernes uit dezelfde periode en zorgden voor een gezondere, hogere levensstandaard, ook voor de armere bevolkingslagen. De planning en bouw van de woonwijken markeerden een structuurverandering in de volkshuisvesting, die in deze vorm alleen op grond van de bijzondere politieke en maatschappelijke situatie in de tijd na de Eerste Wereldoorlog mogelijk was. Als tegenmodel van de bouwspeculatie in de particuliere sector met zijn huurkazernes moesten zij een nieuwe architectuur voor een nieuwe samenleving realiseren.