Duisburg – gdzie zaczyna się lub kończy Zagłębie Ruhry

To tylko krótka jazda kolejką, a jawi się zupełnie inny świat: kierując się z południa, od strony Düsseldorfu gdzie nowoczesne biurowce iluminują miasto, do Duisburga, gdzie ogromne piece do wytopu stali zanurzają scenę w migoczącym świetle. Tak było przynajmniej przez dziesięciolecia i taki stereotyp panuje do dzisiaj. Duisburg dowodzi jednak w imponujący sposób, że stereotypy nie zawsze są zgodne ze stanem rzeczywistym: miasto ma wiele do zaoferowania, a dla entuzjastów filmu stanowi coś na kształt „miasta obiecanego”.

Już śródmieście prezentuje się w nonszalanckim stylu i ze zwinną lekkością. Ulica Königstraße jest rozplanowaną z rozmachem aleją spacerowo-handlową i zarazem przestrzenią wystawienniczą dla pięciu fantazyjnych figur wyrzeźbionych przez artystów kalibru Nikiego de Saint Phalle`a i Andre Voltenaolten. Tuż obok, na placu König-Heinrich-Platz, przy klasycystycznym kolumnowym portalu gmachu teatru i naprzeciwko szacownej siedziby sądu krajowego, nowoczesny CityPalais wkomponowuje się harmonijnie w swoje otoczenie, a stojąca przed ratuszem fontanna z rzeźbą przedstawiającą najsłynniejszego duisburczyka, wielkiego kartografa świata, teologa i matematyka Gerarda Merkatora świadczy o długiej historii miasta.

Jak całe Zagłębie Ruhry, tak i Duisburg wykorzystał swoją szansę wynikającą z przełomowych zmian – i wyrobił sobie markę jako miasto kultury. Blask kulturalnemu życiu miasta nadają Teatr w Duisburgu (Theater Duisburg), Opera Niemiecka nad Renem (Deutsche Oper am Rhein) i Duisburscy Filharmonicy (Duisburger Philharmoniker), a także takie festiwale, jak Duisburskie Akcenty (Duisburger Akzente) i muzyczny festiwal Czas Marzeń (Traumzeit), które mają już ugruntowaną pozycję również poza granicami kraju. Tyle jest do zobaczenia – i dotyczy to w szczególności dziedziny kina i filmu: „filmforum”, jedno z pierwszych kin komunalnych w ogóle, ocaliło od zapomnienia prawdziwe perełki sztuki filmowej. Wśród nich są kopia „Podróży na Księżyc” George`a Mélièsa z roku 1902 czy też arcydzieło Siergieja Eisensteina „Pancernik Potiomkin”, dzieła braci Lumière i ponad 60 000 plakatów filmowych i zdjęć. Kino przy placu Dellplatz stanowi najlepszą oprawę dla Duisburskiego Tygodnia Filmowego (Duisburger Filmwoche), najważniejszego festiwalu niemieckojęzycznego filmu dokumentalnego. Kinomani mają również do swojej dyspozycji kino letnie na wolnym powietrzu, które gromadzi przed ekranem rocznie ponad 30 000 widzów pod wielkim piecem w parku krajobrazowym Duisburg Nord. A gdy na zakończenie każdego seansu iluminacje światowej sławy artysty pokazów świetlnych, Jonathana Parka, zatapiają nocne kulisy zakładu hutniczego w dziwacznej feerii barw, granica magii jest tuż tuż.