Najlepsze połączenie chemii i sztuki: Ludwigshafen

Ludwigshafen to nie jedyne miasto nad Renem, które rozwinęło się dzięki przemysłowi chemicznemu i które – mimo, że powstało na gruncie ludzkich osad sprzed wielu wieków, dopiero w 19 wieku aktywnie wkroczyło na scenę historii i zyskało nową tożsamość artystyczną i kulturalną. Podobnie jak wszystkie nadreńskie miasta, Ludwigshafen jest atrakcyjnym celem, silnie zurbanizowanym i obfitującym w tereny zielone zarazem, ciekawym pod względem historycznym i obdarzonym niezwykłym urokiem.

Miejskie życie w skansenie nowoczesnej sztuki

Bawarskie, badeńskie czy palatyńskie – w przypadku miasta Ludwigshafen nie można stwierdzić tego jednoznacznie. W 1811 roku w mieście został wybudowany reński port dla statków. Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku położony po lewej stronie Renu palatynat włączono do (Link zu Bundesländer -> Bayern) Bawarii (/link), wtedy też nazwa portu została zmieniona na cześć bawarskiego króla Ludwika I na Ludwigshafen. W 1859 roku Ludwigshafen nadano prawa miejskie, w 1865 roku do miasta przybyła firma BASF, tuż po tym, jak została początkowo założona jako Badeńska Fabryka Aniliny i Sody (Badische Anilin und Soda Fabrik – w skrócie BASF), ale nie znalazła w badeńskim mieście Mannheim odpowiedniego terenu na wybudowanie swoich zakładów. Stąd badeńskie z nazwy przedsiębiorstwo przeniosło się do Ludwigshafen, które tymczasem powróciło w granice palatynatu.

Ludwigshafen dzisiaj: miasto nieskomplikowane, przyjazne, o dobrym poczuciu życia. Tętniąca życiem scena gastronomiczna w najstarszej części miasta, Hemshof, zaprasza na chwilę odpoczynku po udanych zakupach w Rathaus-Center lub Walzmühl-Center albo po przechadzce ulicami Bismarckstraße i Ludwigstraße. Plac Ludwigsplatz w mieście kusi oazą spokoju pod wysokimi platanami. Wiele dzieł sztuki, rozsianych po całym mieście, a wśród nich niesamowite „Niekończące się schody” („Endlose Treppe“) autorstwa Szwajcara Maxa Billa, czynią z Ludwigshafen muzeum sztuki nowoczesnej, a Muzeum Wilhelma Hacka (Wilhelm-Hack-Museum) ze słynną ścianą Miró cieszy się międzynarodową renomą. Antyk, średniowiecze i modernizm są tutaj reprezentowane na równi ze sztuką współczesną w tradycji konstruktywizmu w aspekcie sztuki konkretnej – ogółem w liczbie daleko przekraczającej 9000 dzieł artystycznych.

Wielki syn miasta. I park pełen harmonii.

O wielkim synu miasta przypomina Centrum Ernsta Blocha (Ernst-Bloch-Zentrum), posiadające bogatą bibliotekę i spuściznę naukową wielkiego filozofa. W pomieszczeniach wystawienniczych można podziwiać z góry ze specjalnej szklanej platformy zrekonstruowany gabinet Ernsta Blocha. Mniej pracy, a bardziej wypoczynkowi służy park Ebertpark, najważniejszy śródmiejski teren wypoczynkowy. Wiele ciekawych, specjalnych ogrodów, takich jak pachnący ogród różany, ogród dla niewidomych i ogród zdrojowy z rozmaitymi zbiornikami wodnymi tworzą w parku wspólną, harmonijną całość.