Klasztor Lorsch

Do najważniejszych pozostałości przedromańskiej sztuki budowlanej w Niemczech należy słynna brama i sala królewska z czasów Karolingów w Lorsch.

Dawne opactwo benedyktynów Lorsch zostało założone około 764 roku przez frankońskiego palatyna Cancora i jego matkę Williswindę, za czasów panowania króla Pepina. We wczesnym średniowieczu było to centrum duchowe i kulturowe Cesarstwa Franków. Słynna brama i sala królewska to nieliczne pamiątki z czasów Karolingów, które przez stulecia zachowały niezmieniony wygląd, przypominając o wielkości jednego z najpotężniejszych terenów klasztornych. Jedyna taka zachowana budowla o randze europejskiej należy do najbardziej znaczących reliktów architektury przedromańskiej w Niemczech i razem ze swoimi arkadami, pilastrami i półkolumnami uznana została za „klejnot karolińskiego renesansu”. Klasztor posiadał jedną z największych bibliotek średniowiecza i zaliczał się do ważnych ośrodków nauki i wiedzy. Do najsłynniejszych manuskryptów należy tzw. farmakopea z Lorsch, uważana za początek medycyny naukowej. We wczesnym średniowieczu opactwo Lorsch dzięki ogromnemu zielnikowi zapoczątkowało sztukę leczenia ziołami, uchodząc za wyjątkowe centrum medyczne.