Jego najsłynniejszym dziełem pozostała skomponowana w 1928 roku „Opera za trzy grosze“, choć Weill (1900–1950) próbował w niej jedynie komponować poprzez artystyczne „fałszowanie”. Do 1932 roku „Opera za trzy grosze“ została wystawiona w 18 językach.

Ludwig van Beethoven (1770–1827) jest uważany za gniewnego tytana muzycznej epoki klasycyzmu. Najznamienitszy syn miasta Bonn poza przeklętą V Symfonią skomponował również poruszający utwór fortepianowy „Dla Elizy“. Jego „Oda do radości“ jest od 1972 roku hymnem Unii Europejskiej.

Jego nie da się nie lubić – Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756-1791), kompozytora „Zaczarowanego fletu“ i „Eine kleine Nachtmusik“. Mozart spowodował rozkwit klasyki wiedeńskiej i skomponował kilka z najpiękniejszych melodii w historii muzyki.

W latach 20-tych ubiegłego wieku Paul Hindemith (1895-1963) symbolizował postęp muzyczny w Niemczech. Badał możliwości radia, muzyki elektronicznej i jazzu, odnosząc wielkie sukcesy podczas festiwalu Donaueschinger Musiktage.

Richard Strauss (1864-1949) był mistrzem nowoczesnego instrumentalizmu i nowatorskich barw dźwięków. Światową sławę zapewniły mu opery „Salome“ i „Elektra“ oraz poematy symfoniczne, jak „Symfonia alpejska“ i „Tako rzecze Zaratustra“.

Saksoński kompozytor Richard Wagner (1813-1883) należy do grona najbardziej wpływowych kompozytorów epoki apogeum romantyzmu i jako genialny twórca monumentalnych dramatów muzycznych nadal cieszy się światową sławą.

Robert Schumann (1810-1856) zyskał sławę głównie dzięki swej muzyce fortepianowej i pieśniom. Był typowym kompozytorem niemieckiego romantyzmu. Romantyczny tragizm był nie tylko tematem jego dzieł, lecz również nacechował jego przedwcześnie przerwane życie.