Jego najsłynniejsze dzieło to „Wolny strzelec“, uważane za początek niemieckiego romantyzmu w muzyce operowej. Prawykonaniem opery w 1821 roku w Schauspielhaus przy placu Gendarmenmarkt w Berlinie dyrygował sam kompozytor Carl Maria von Weber (1786–1826).

Pochodzący z górnej Bawarii Carl Orff (1895-1982) zdobył światową sławę dziełem „Carmina Burana“. Sceniczne śpiewy chóralne, w których pobrzmiewa muzyka średniowieczna, wykorzystywano jako ścieżkę dźwiękową do filmów oraz w wielu utworach popowych i rockowych.

Jeszcze za życia Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847) cierpiał na skutek antysemickich paszkwili. Naziści zabronili jego dzieł – lecz nadaremnie szukali „ersatzu“ koncertu wiolinowego Mendelssohna oraz „Snu nocy letniej“.

Skomponował 42 opery i 25 oratoriów, w tym „Mesjasza“ ze słynnym „Alleluja“. Lecz równie znanymi dziełami Händla (1685-1759) jest „Muzyka na wodzie“ oraz „Muzyka królewskich ogni sztucznych“, które komponował dla królów brytyjskich Jerzego I i Jerzego II.

Heinrich Schütz (1585-1672) urodzony w niecałe 40 lat po śmierci Marcina Lutra, nadał protestanckiej niemieckojęzycznej muzyce kościelnej artystycznego wyrazu. Do dziś przetrwało około 500 dzieł Schütza, niemal wyłącznie psalmów z Biblii Lutra.

Dla wielu Jan Sebastian Bach (1685-1750) jest największym kompozytorem wszech czasów. „Pasja według św. Mateusza”, „Koncerty Brandenburskie” czy „Das Wohltemperierte Klavier” – dzieła Bacha do dziś inspirują muzyków i kompozytorów.

Był uznawany za perfekcjonistę i osobę nadmiernie samokrytyczną. Johannes Brahms (1833–1897), kawaler przez całe życie, chciał skomponować muzykę o trwałej wartości i pogardzał aktualnymi trendami. Nigdy nie napisał tak przyziemnego dzieła, jak opera.