Blask, który przetrwał czasy: Weimar

Goethe i Schiller, Herder i Wieland, Nietzsche, Fürnberg, Liszt, Bach, Cornelius. Gropius, Feininger, Klee, Itten... Intelektualiści o wielkich nazwiskach tworzą już cały legion w Weimarze, klejnocie niemieckiej i europejskiej historii rozwoju intelektualnego... oraz historii muzyki, historii architektury, czyli historii w ogóle. Weimarska klasyka i Bauhaus dodają blasku kulturze, która prezentuje się tutaj harmonijnie i wręcz aż w nadmiarze.

Weimarska klasyka. I inne powody, by odwiedzić miasto

Zespół „Klasyczny Weimar” („Klassisches Weimar") stanowi świadectwo wielkiej epoki kulturalnej – weimarskiej klasyki - kultury oświeconej, dworskiej a zarazem wybitnie mieszczańskiej z początków 19 wieku. Przyjęcie Weimaru w poczet światowego dziedzictwa UNESCO było uzasadnione również architektonicznym i cywilizacyjnym znaczeniem budowli i parków z okresu rozkwitu klasycznego Weimaru oraz rolą miasta jako centrum rozwoju intelektualnego w końcu 18 i początkach 19 wieku – nie trzeba już chyba dodawać nic więcej Może tylko poza tym, że Weimar był Europejską Stolicą Kultury w 1999 roku. W tym roku przypadła 250. rocznica urodzin Goethego. Z tej okazji cała Europa – i reszta świata spotkała się w Weimarze.

To oczywiste, że do Weimaru jeździ się z powodu wysokiej kultury osobistej. Ale to, że Weimar posiada tyle knajp, że – w przeliczeniu na jednego mieszkańca – dorównuje Berlinowi, oraz słynie z wyrazistości swojej kuchni i do tego może służyć piwami warzonymi od 1533 roku, jak na przykład piwo Schwanenblond, to są aspekty, które czynią pobyt w mieście jeszcze ciekawszym.

Historia sukcesu: Goethe w Weimarze

Do najważniejszych świadectw klasycznego Weimaru należy wybudowany w barokowym stylu dom rodzinny Goethego przy ulicy Frauenplan, w którym poeta mieszkał przez prawie 50 lat. Dzisiaj można zwiedzać dom w stanie, w jakim znajdował się w ostatnich latach jego życia. Jego letni dom w parku na błoniach nad Ilm był prezentem od księcia, który chciał zatrzymać Goethego w Weimarze – dom był dla poety miejscem ucieczki i spokoju, z którego korzystał przez całe życie. Zdolności budowlane Goethego ujawniły się w Domu Rzymskim (Römisches Haus), który powstał jako pierwszy klasycystyczny budynek Weimaru w polu widzenia z jego letniego domu. Również nazwisko Friedricha Schillera jest nierozerwalnie związane z Weimarem: ostatnie lata swojego życia spędził w mieszczańskiej kamienicy przy ówczesnej esplanadzie. Dzisiaj budynek jest urządzony w stylu jego czasów i częściowo wyposażony w oryginalne sprzęty, a stała ekspozycja „Schiller w Turyngii” daje wgląd w życie i twórczość poety. Także Franciszek Liszt, genialny wirtuoz, pozostawał w Weimarze, gdy tylko pozwalały mu na to przerwy w częstych i dalekich tournee: zamieszkiwał wówczas w letnim domu przy wejściu do parku, w którym dzisiaj mieści się muzeum Dom Liszta (Liszt-Haus).

Bauhaus, liberalne tradycje – i inna strona Weimaru

Muzeum Bauhausu (Bauhaus-Museum), posiadające w swoich zbiorach ponad 300 eksponatów, prezentuje działalność Państwowego Bauhausu. Państwowy Bauhaus powstał w Weimarze w kwietniu 1919 roku i dla wielu nadal uchodzi za najlepszy towar eksportowy niemieckiej kultury 20 wieku. Doskonale pasuje też do liberalnego, awangardowego charakteru miasta, gdyż to właśnie księstwo Saksonia-Weimar-Eisenach, którego stolicą był Weimar, ustanowiło w 1816 roku jako pierwsze w Niemczech konstytucję, a w 1919 roku tutaj nastąpiło utworzenie pierwszej republiki na niemieckim gruncie, Republiki Weimarskiej. Tym bardziej niepojęte jest, jak ten sam naród, który tak miłował i z dumą prezentował swą kulturę, mógł wybudować Buchenwald, miejsce kaźni 50 000 ludzi, widoczne na horyzoncie wraz z przepięknymi zabytkami. Mówiąc „Weimar”, trzeba powiedzieć „Buchenwald” – i okazać szacunek również temu miejscu pamięci narodowej. Bo dopiero wtedy można powiedzieć, że widziało się cały Weimar.