In Onvervalst Duitsland gaat Katja Retsin op stap met locals.
Zij tonen haar minder gekende steden in Duitsland en waarom Belgen hier op bezoek moeten komen.

In Maagdenburg wordt Katja op sleeptouw genomen door Caroline Vanhout en Herman Mensink.

Katja ontmoet Herman:

Herman en Katja staan in het stadscentrum. We zien er de gebouwen rondom waar ze een gesprek voeren.

Herman, een Nederlander in Maagdenburg.

Vertel me, hoe ben je hier terechtgekomen?

Hoe ben ik hier terechtgekomen? Dat was via een grote omweg. In Nederland heb ik toerisme gestudeerd en mijn vrouw zat ook in de reisleiding. Zo hebben we elkaar leren kennen. Mijn vrouw is wat we hier noemen een Magdeburgkind. In 1998 werd onze dochter geboren en zijn we naar hier gekomen.

En blijven hangen?

Ja, 23 jaar inmiddels!

Na 23 jaar in Maagdenburg kan ik me voorstellen dat je ondertussen een local bent.

Wat zou jij als local aanraden als mensen naar hier willen komen?

We zien beelden van de binnenzijde van de Dom van Maagdenburg. We zien de stoelen in de Dom, de glas in lood ramen en een graftombe.

De Dom van Maagdenburg, de eerste Gotische Dom van Duitsland. Maagdenburg was zoiets als de hoofdstad van het heilige Romeinse Rijk. En dat rijk ging van Italië en Rome tot aan de Noordzee en Oostzee. Ook België was deel van het Romeinse Rijk.

Oh neen! Kijk, ik ben een aartsbisschop! Katja kijkt op een interactief scherm

We staan nu buiten op een waterbrug. Daar fietsen mensen over en ook Katja wandelt daar rond.

Dan hebben we buiten Maagdenburg het waterwegenkruispunt. Dat is heel uniek!

Daar komt de Elbe van zuid naar noord, het Mittellandkanaal van west naar oost én het Elbehavenkanaal van oost naar west. Dus in feite hebben we drie waterwegen die elkaar kruisen. Daar varen de schepen boven elkaar!

Beelden van een keuken en chefs in de keuken komen voorbij.

Laten we het eens over eten hebben. Is er een lokale specialiteit hier in Maagdenburg?

Ja, bötel met leem en stro. De klei is natuurlijk de aardappelpuree, stro is de zuurkool – de sauerkraut – en de lekkere varkensschenkel.

We hebben nog veel meer te bieden in de geschiedenis als Hanzestad, als een rijke handelsstad en keizerstad. Maar ook het heden is in Maagdenburg prachtig om te zien. Ja, het is prachtig!

Herman Mensink: Nederlander met voorliefde voor architectuur

Nederlander Herman Mensink woont al 23 jaar in Maagdenburg. Als marketingmedewerker en lokale gids kent hij de stad als zijn broekzak. Hij toont Katja de rijke en kleurrijke geschiedenis van de stad, van de architecturale mengelmoes op het Kathedraalplein tot de Waterway Junction, een van Maagdenburgs meest unieke blikvangers.

In Onvervalst Duitsland gaat Katja Retsin op stap met locals.
Zij tonen haar minder gekende steden in Duitsland en waarom Belgen hier op bezoek moeten komen.

In Maagdenburg wordt Katja op sleeptouw genomen door Caroline Vanhout en Herman Mensink.

Katja ontmoet Caroline:

We staan in een gebouw met een speciale architectuur. De muren van het gebouw zijn roze, er is veel beplanting en groen en geen enkele muur lijkt recht te zijn.

Caroline, zo leuk! Een Vlaamse in Maagdenburg. Hoe ben je hier terechtgekomen?

We zijn naar hier gekomen in 1996. Dat is gekomen door mijn man, hij is bouwingenieur. Dan was er veel vraag om huizen te zetten. Dat is nu 25 jaar dat we hier zijn.

Is Maagdenburg eigenlijk veel veranderd in die 25 jaar?

Ja, enorm veranderd. Bijvoorbeeld dit gebouw stond er nog niet en al die winkelcentra waren er nog niet. Het is veel groener geworden. Doordat er zoveel groen is, wordt de warmte geabsorbeerd en is het ook een frisse stad.

Je ziet beelden van de stad en hoe er inderdaad veel groen is.

Het is best wel een aanrader om naar Maagdenburg te komen?

Ja, ik zou het zeker aanraden. Er is ook heel veel te beleven. Heel wat cultuur en mooie musea. In het Elbauenpark is er ook heel wat te zien.

We zien tegelijk ook beelden van musea met onder andere een soort archeologische site waar het geraamte van een Mamout uitgestald is.

Het gebouw waar we nu staan, dat is echt wel iets heel speciaals, he?

Ja, het is iets heel speciaal en zo zijn er niet veel. We zijn er heel fier op hier in Maagdenburg. Het is het Hundertwasser-huis en het is gebouwd door een Oostenrijkse kunstenaar.

Zoals je ziet, hij houdt niet van rechte hoeken. Alles is krom en scheef wat je hier ziet. Zijn motto was: ‘Wat je van de natuur wegneemt, moet je de natuur ook teruggeven’.

Er is een gedeelte waar je kan wonen, een gedeelte hotel en een kleuterschool.

Maagdenburg is ook een stad waar je heel makkelijk kan fietsen he. Dat klopt, we hebben een hele mooie fietsweg, de Elberadweg. Die start in Tsjechië in het Reuzengebergte en die gaat tot aan de Noordzee.

Ondertussen zie je Katja en Caroline door de stad fietsen

Er lijkt mij hier ook een hele leuke sfeer te hangen. Ja, dat klopt. Het hele jaar door is er van alles te doen.

Het is ook heel gezellig. Het wordt ook altijd anders versierd. En ’s avonds is er altijd heel gezellige livemuziek of kleine orkestjes. Zelfs een vleugelpiano heeft hier al gestaan. En dat is echt heel gezellig!

Caroline Vanhout: een vleugje België in Maagdenburg

Belgen en chocolade, het is een gouden combinatie. De Belgische Caroline Vanhout woont al een kwarteeuw in de Duitse stad, waar ze een pralinewinkel heeft. Op de elektrische fiets toont ze Katja de mooiste groene plekjes in de stad. Van de groene citadel van Hundertwasser tot het Elbauenpark, een voormalig militair domein dat de stad als groene long zuurstof geeft. Letterlijk en figuurlijk.

Ontdek meer over Maagdenburg

Aanschouw het unieke decor van wederopstandingen en economische bedrijvigheid, in de voetsporen van onze ambassadeurs.

In Onvervalst Duitsland gaat Katja Retsin op stap met locals.
Zij tonen haar minder gekende steden in Duitsland en waarom Belgen hier op bezoek moeten komen.

In Maagdenburg wordt Katja op sleeptouw genomen door Caroline Vanhout en Herman Mensink.

Katja ontmoet Caroline:

We staan in een gebouw met een speciale architectuur. De muren van het gebouw zijn roze, er is veel beplanting en groen en geen enkele muur lijkt recht te zijn.

Caroline, zo leuk! Een Vlaamse in Maagdenburg. Hoe ben je hier terechtgekomen?

We zijn naar hier gekomen in 1996. Dat is gekomen door mijn man, hij is bouwingenieur. Dan was er veel vraag om huizen te zetten. Dat is nu 25 jaar dat we hier zijn.

Is Maagdenburg eigenlijk veel veranderd in die 25 jaar?

Ja, enorm veranderd. Bijvoorbeeld dit gebouw stond er nog niet en al die winkelcentra waren er nog niet. Het is veel groener geworden. Doordat er zoveel groen is, wordt de warmte geabsorbeerd en is het ook een frisse stad.

Je ziet beelden van de stad en hoe er inderdaad veel groen is.

Het is best wel een aanrader om naar Maagdenburg te komen?

Ja, ik zou het zeker aanraden. Er is ook heel veel te beleven. Heel wat cultuur en mooie musea. In het Elbauenpark is er ook heel wat te zien.

We zien tegelijk ook beelden van musea met onder andere een soort archeologische site waar het geraamte van een Mamout uitgestald is.

Het gebouw waar we nu staan, dat is echt wel iets heel speciaals, he?

Ja, het is iets heel speciaal en zo zijn er niet veel. We zijn er heel fier op hier in Maagdenburg. Het is het Hundertwasser-huis en het is gebouwd door een Oostenrijkse kunstenaar.

Zoals je ziet, hij houdt niet van rechte hoeken. Alles is krom en scheef wat je hier ziet. Zijn motto was: ‘Wat je van de natuur wegneemt, moet je de natuur ook teruggeven’.

Er is een gedeelte waar je kan wonen, een gedeelte hotel en een kleuterschool.

Maagdenburg is ook een stad waar je heel makkelijk kan fietsen he. Dat klopt, we hebben een hele mooie fietsweg, de Elberadweg. Die start in Tsjechië in het Reuzengebergte en die gaat tot aan de Noordzee.

Ondertussen zie je Katja en Caroline door de stad fietsen

Er lijkt mij hier ook een hele leuke sfeer te hangen. Ja, dat klopt. Het hele jaar door is er van alles te doen.

Het is ook heel gezellig. Het wordt ook altijd anders versierd. En ’s avonds is er altijd heel gezellige livemuziek of kleine orkestjes. Zelfs een vleugelpiano heeft hier al gestaan. En dat is echt heel gezellig!

Katja ontmoet Herman:

Herman en Katja staan in het stadscentrum. We zien er de gebouwen rondom waar ze een gesprek voeren.

Herman, een Nederlander in Maagdenburg.

Vertel me, hoe ben je hier terechtgekomen?

Hoe ben ik hier terechtgekomen? Dat was via een grote omweg. In Nederland heb ik toerisme gestudeerd en mijn vrouw zat ook in de reisleiding. Zo hebben we elkaar leren kennen. Mijn vrouw is wat we hier noemen een Magdeburgkind. In 1998 werd onze dochter geboren en zijn we naar hier gekomen.

En blijven hangen?

Ja, 23 jaar inmiddels!

Na 23 jaar in Maagdenburg kan ik me voorstellen dat je ondertussen een local bent.

Wat zou jij als local aanraden als mensen naar hier willen komen?

We zien beelden van de binnenzijde van de Dom van Maagdenburg. We zien de stoelen in de Dom, de glas in lood ramen en een graftombe.

De Dom van Maagdenburg, de eerste Gotische Dom van Duitsland. Maagdenburg was zoiets als de hoofdstad van het heilige Romeinse Rijk. En dat rijk ging van Italië en Rome tot aan de Noordzee en Oostzee. Ook België was deel van het Romeinse Rijk.

Oh neen! Kijk, ik ben een aartsbisschop! Katja kijkt op een interactief scherm

We staan nu buiten op een waterbrug. Daar fietsen mensen over en ook Katja wandelt daar rond.

Dan hebben we buiten Maagdenburg het waterwegenkruispunt. Dat is heel uniek!

Daar komt de Elbe van zuid naar noord, het Mittellandkanaal van west naar oost én het Elbehavenkanaal van oost naar west. Dus in feite hebben we drie waterwegen die elkaar kruisen. Daar varen de schepen boven elkaar!

Beelden van een keuken en chefs in de keuken komen voorbij.

Laten we het eens over eten hebben. Is er een lokale specialiteit hier in Maagdenburg?

Ja, bötel met leem en stro. De klei is natuurlijk de aardappelpuree, stro is de zuurkool – de sauerkraut – en de lekkere varkensschenkel.

We hebben nog veel meer te bieden in de geschiedenis als Hanzestad, als een rijke handelsstad en keizerstad. Maar ook het heden is in Maagdenburg prachtig om te zien. Ja, het is prachtig!